Stacey Kramer o müthiş "hediyeyi" anlatıyor! (video, 3:14)

Çekeriz dertleri, dert değil!

"Bir şey anlatamamakta" tüm acizliğinizi dibine kadar hissettiniz mi hiç bilmiyorum.

Bugün ben hissettim.

Üstelik bir "danışman" olarak.

İşimiz "empati yoğun" olduğundan, kaçarı yok üstlenmekteyiz muhatabımızın derdini kederini.

Zaten %50 yükü alarak başlıyoruz işe! :)

Sonraki aşamada kendinize süre tanımalısınız.

"Hazmedeceğimiz" makul bir sürenin ardından, adım atmayı öğreneceğiz yeniden birlikte.

Kara delikler kadar derin karamsarlıklar; "bizi" etkilemiyor olabilir mi! Etkiler elbette. Ama,

Ama, "kararlılık" gücüyle o kara deliğin tam kalbini delip geçebiliriz inancındayız.

Güçsüzlüğümüz kadar güçlüyüz. 

O kara delikler kadar güçlüyüz! 

Biline...

Bugün öğrendiklerim

1. Erken kalkmak iyidir.
2. Bugüne dünden hazırlan, (ki) yarına hayıflanma.
3. Tedarikli ol, temkinli ol, tedbirli ol.
4. Moralsizliği gidermek çok kolay. Kendi kararın!
5. Moralsizlik gölge gibidir. Güneşe çık!
6. Hiçbir şeyi kolay zannetme. Ezileceğin kadar da zor zannetme.
7. İnsanlar, onların "yanında" olduğun kadar senin yanında olurlar.
8. Ses çıkarmazsan "sesin" duyulmaz.
9. Hobi olarak yine öfkelen! Ama düşünmeyi ihmal etmeden.
10. Her şeyin (kötü şeylerin bile!) mutlaka en az 1 güzel yönü vardır. Güzeli gör, hakkını ver.

Foto: Farbod Green


---
Fatih Gökler ile Koçluk için: go@gokler.co
http://goklerkocluk.com
---

Sucukta indirim var 'düşünür' müydünüz

"Modern çağın" dişlileri arasında kimimiz efendi kimimiz köle statüsünde yaşayıp gidiyoruz. Yaşam boyu mutluluk arayanla "tüm sıkıntılarına rağmen" mutluluğu elden bırakmayanlar aynı dünyada!

Kolay eleştiriyor, kolay eleştiriliyoruz. Kolayca vazgeçip, kolayca terk ediliyoruz! "Kolaylık" başımızın tacı oluyor bu devirde!

Tüm bunları bana yazdıran dün markette yaşadığım bir enstantane:

Sinsice yaklaşıp aniden "sucukta indirim var 'düşünür' müydünüz" diyen reyon görevlisine, "düşünür değilim, düşünmez de değilim" deyip şaşırtmak isterdim. Allahtan bir başka müşteri boş boş bakarak görevlinin uzaklaşmasını sağladı! Satışta ince dokunuşlar!

Bu enstantaneye "satış psikolojisi ve müşteri iletişimi" açısından baktım ilkin. "Reyon görevlisi ne acemice davranmıştı. Eğitim almamış mıydı yoksa. Mutlaka almıştı ama müşteriyi rahatsız etmişti. Böyle davranarak satış yapılamazdı ki canım!" Saniyelik bakışlarla onu cezalandırıp (!) kendi yolumuza (bir başka reyon koridoruna) devam edivermiştik. Hatta "modern" müşteriler olarak bu anlık yaşantıyı "sosyal medyaya" servis etmiştik bile. Yarı ironi yarı gerçeklerle birlikte...

İşin bir de "çalışan psikolojisi" yönü vardı oysa. "Biz modern müşteriler" AVM'lerde binlercemiz bir araya gelip birbirimize yabancı yabancı sosyalleşirken! Cebimizde 5 lira bile olsa o yalancı statü rüzgarını birkaç saatliğine uyuşturucu madde gibi ciğerlerimize çekerken. Tüketim toplumunda önce kendimizi, sonra en yakınlarımızı bir bir tüketirken.

İşin bir de "çalışan psikolojisi" yönü vardı oysa.

Oysa tüm insanlar özünde (her şeye rağmen, yine de!) insandı.

Şöyle bağlamak isterim:

O satışçı "sinsice" filan yaklaşmamıştı. O an zihninden geçirdiği binlerce yaklaşım varyasyonundan birini denemişti. "Modern müşteri" zırhının (derisinin!) bu kadar kalın olabileceğini bilmiyordu, veya öğreniyordu işte! Görevi o sucuğu tattırmak ve satışları artırmaktı. "Görevdi" bu. Tüketilen toplumlarda tüketilen çağda önemsiz birer figürandık aslında her birimiz.

Ve. Perde kapandı. Ertesi günün yaşam oyununu sahnelemek üzere "görevlerimizin" başındayız yine!

Hoş yaşamlar dilerim.

...

Çocuklar için "yaşam" becerileri

Yaşamın türlü türlü halleri var. Belli bir yaşa geldikten sonra ortak soru "nasıl ayakta duracağım?" oluyor. Maddi veya manevi, ayakta kalma sıkıntısı yaşıyor insanlar. Çünkü "ayakta kalışı" destekleyecek dinamiklerden yoksunlar.

Seminerlerimde "sınav illüzyonu ve ezberi" hakkında farkındalık oluşturmaya çalışıyorum. Pek çok anne baba "sınava" iyi hazırlandığında ve/ya notları "iyi" olduğunda başarılı olacağına inanıyor çocuklarının. Bu illüzyonu kim nasıl üretir ve köpürtür bilinmez!

Oysa..

Çocuklarımıza "yaşam boyu onları ayakta tutacak bazı beceriler" kazandırmaya çalışsak. Bunları "tadımlık" sunmak yerine, tam olarak öğrenmesini -yaşamasını sağlasak. "Boş zamanlarında" değil, yaşamın her anında kendilerini geliştirebilecek imkanlar sunsak. Yaşamda "boş zaman" diye bir şeyin olmadığını göstersek.

Bu uğraşlar, pozitife yaklaştıracağı gibi, o çok şikayet ettiğiniz "negatiften" uzaklaşmasına da yarayacak.

Ne gibi:

1. Alışveriş yapmak (Gereksinimleri tespit edip planlayıp)
2. Satış yapmak (Birinin yanında çalışabilir ve/ya kendi ürettiği bir şeyi satabilir)
3. Pazarlık ve müzakere
4. Büyüklerle sohbet (Her yaştan ve seviyeden)
5. Yaşlılara saygı (sırf öğütle değil! uygulayarak)
6. Meslek gezileri
7. "Gerçek" hobiler
8. Müzik enstrümanı öğretmek, koroda bulunmak, beste yapmak
9. Bahçede çalışmak
10. Kitap kitap kitap, mutlaka kitap okuma alışkanlığı!
11. Yardımlaşma, yardım etme, bağış

Maddeler çoğaltılabilir.

Yeter ki ne demek istediğimiz anlaşılsın!

Güzel günler dilerim.


---
Fatih Gökler ile Koçluk için: go@gokler.co
http://goklerkocluk.com
---

Anlık resimler çekip hükmü yapıştırıyoruz!

Oysa yaşam ne siyah beyaz bir film ne de sahne gösterisi. Hepsinden biraz, ve daha da fazlası!

Dinleme sabrını yitirdik.
"Yitirtildi".
Bir/çok hastalığa duçar olduk ki en fenası "dinlememek".

Konuşurken alıyoruz elimize fotoğraf makinesini
(akıllı telefonu örneğin!)
basıyoruz tuşuna;
görüntü neyi gösteriyorsa hükmü verip infaza geçiyoruz!

Anlık bir görüntü müdür yaşam

Değil elbette.
İnişiyle çıkışıyla, rahatlık ve zorluklarıyla,
"rengarenk" bir nefeslenme..
göz -akıl -yürek koordinasyonu..
geçmişi bir kez daha yaşatmayan ama ders aldırıp ileriye baktırtan bir atmosfer..

Yaşam, düz yaşamaktan fazlası!

Başta dediğim gibi:
Ne siyah beyaz bir film ne de sahne gösterisi sadece.

...

Putin'in samimi sorusu: Kaç araç yolda kaldı?

Haber: "Rusya lideri Putin tatbikat alanına gelerek çalışmaları yerinde inceledi. Rusya Genelkurmay Başkanı Valeri Gerasimov 80 civarında zırhlı aracın Rostov-on-Don’dan geçerek 450 kilometrelik yol kat ettiği bilgisini verdi. Bunun üzerine Putin, “Kaç araç yolda kaldı? Samimi olarak soruyorum.” dedi. Gerasimov, “Hiçbiri kalmadı.” cevabını verdi."

Bakın aklıma neler geldi:

• Günlük yaşantımızda bizler de "tatbikat" yapıyor muyuz?
• Yani zor günlere, sürpriz problemlere hazır mıyız?
• Hazırlıklı (proaktif) olursak kopmalar -dağılmalar daha az mı yaşanır?
• "Samimi" olarak sorarsak: Kaç araç yolda kalır?

İyi soruydu bence! ;)


---
Fatih Gökler ile Koçluk için: go@gokler.co
http://goklerkocluk.com
---

Bilmiyorum yazısı

"Bilmiyorum" tehlikeli bir kelimedir. Risklidir. Yani aslında avantaj da taşır! Keskin bir bıçak gibi kullanmanız mümkün olur arada.. Peki tercihimiz hangi yönde olmakta? Bildiklerimizi büyük bir şehvetle sayarken, bilmediklerimiz nerede saklanmakta?

Kullanım şekline göre farklı anlamlara gelebilir "bilmiyorum":

1. Gayet düz olarak: "Bilmiyorum"
2. "Bilmiyorum" ama başka şeyler biliyorum
3. Şu işi kaç kez yaptım bilmiyorum (sen de "yüz" ben diyeyim "bin"!)

Böyle sürer gider.

Tezim şu: GERÇEKTEN BİLMİYORUM diyebilen yok denecek kadar azdır. (Bakalım doğru çıkacak mı)

Üşenmedim bazı bloglarda "bilmiyorum" nasıl kullanılmış göz attım:

• Örneğin şu blogda bir filmle ilgili şu cümlede geçiyor: "Toplam kaç defa izledim bilmiyorum. O film beni neden o kadar etkiledi onu da tam bilmiyorum."
• Şu blogda ise şöyle bir cümlede rastladım: "Newyork’ a yeni gelen bir kızdan tavsiye almak ne kadar istersiniz bilmiyorum..."
• Bu blogda da pek farklı değil: "Çoğu zaman nerden başlayacağımı bile bilmiyorum."
• İşimle ilgili diğer blogum Tecrübe Günlüğü'nde ben bile hiç "bilmiyorum" dememişim!

Yaklaşık 10 bloga baktım, sadece yukarıdaki bilgilere erişebildim. Yani %30 oranında (sayfa sayılarına göre hesaplasak %1 bile çıkmazdı!) "bilmiyorum" kullanılmış ve hiçbiri GERÇEKTEN BİLMİYORUM anlamında değil.

Acaba "bilmiyorum" demekten mi korkuyoruz, unutuyor muyuz, yoksa gerçekten biliyor muyuz!

(Bu yazı burada bitmez. İkincisi gelmeli. Gerçekten bilmiyorum diyebileceğim şeyleri yazmalıyım. Ama ne zaman? Bilmiyorum:)

Not: Bu yazıyı okuyanlar; "gerçekten bilmiyorum" diyebildiğiniz birkaç şeyi yorumda sıralarsanız diğer yazıya ışık tutmuş olursunuz. Teşekkürler.

---
Fatih Gökler ile Koçluk için: go@gokler.co
http://goklerkocluk.com
---