Ne garip

by alejo malia

Kendimizi tekrarlarsak "kendimiz" olamıyoruz ne garip.. Ne garip: Durduğumuz yerde durmaya devam edersek "durduğumuz yerden" de oluyoruz!

Ne gariptir tüm bunlar.

Anlamak da gariptir. Anlamaya çalışmak da.

Yazboz gibidir gitgel'imiz, gelgit'imiz.

Kendimizi tekrarlarsak içimizdeki ışığı taşıyamıyoruz. Yürüyemiyoruz sarmal bir merdivenden yukarıya doğru.

Tekrarlarsak kendimizi, duyamıyoruz yürek sesimizi. Kendi nefesimizi. Özbeöz kendimizi!

Duyamıyoruz en yakında atan o "güp güp" sesi. Ritmi. (Aritmi!)

***

Haydi şimdi, sığınalım yine yeni yeniden "şimdiye".

Geçip giden anların anısına bu âna, evet tam bu âna, içimizin kıpırdanışına, kıpır kıpır ışığına..

Kendimizin tekrarına ayak basıp* bir basamak yukarısına!

***

Ne gariptir tüm bunlar.

Gülümsetir olanlar.

...

*ayak basmak: buluşmak yani. fark etmek! "ayak basmak" işte; ilk defa gibi, taptaze, tertemiz. keşfetmek yani "ayak basmak"...

Mavi, gece, "sınır"

Biz o muyuz, ona bakan mıyız. Hangi perspektifi yakıştırırız kendimize. Sınırda duran mı sınırı geçen mi. Takılıp düşen mi. Yakalanan mı! Geceyi bekleyen mi en "güvenli" yolculuk için. Yoksa "temenni eden" mi, geçilmesin diye.

Dikenli teller çizdi mi elimizi. Islak zeminde yürüdük mü süründük mü. Dost mu düşman mı bu "ağlar". Yakın mıyız uzağa. Yoksa uzakta mıyız zaten! Uzağa dost muyuz. Dosta uzak mıyız.

Biz o muyuz. Onun gibi miyiz. O mu bize benzer biz mi başkasına. Yanar mıyız başkalaşmasına!

Mavi bir gecenin siyaha çalan umudunda,

Biz o muyuz...

Yine yol göründü mü gurbete

Bir gurbet hüznü daimi. Daimi bir uzaklık, süreğen bir yolculuk hali. Durağanlığa dayanamayan insan "biraz da olsa" yürümek ister. Yolculuk çilesini eriyip bitmenin acısına tercih eder -etmek ister. Böylece.. görünen yoldur işte..

Sizin yerinizde olsam iki kez dinlerdim. Hafifçe gülümseyerek...

biraz dur şimdi, nefeslen...

yol var yolculuk var. kimi seyirlik, kimi "varmalık".
o mu size yansır, siz mi onun içinden geçip gidersiniz.
veya hayranlık. kıpırdamadan kalmak bir süre. tadına varmak bir şeylerin.
dedim ya. yol var yolculuk var. ya üç vakte kadar veya bilinmez*

*bilinmez şudur: yoldasın. ve tanımlayamazsın.

iyi yolculuklar...


Foto: alf sigaro

Resmederiz sessizce

Umut çiçeklenir işte.

Kendimize benzer.

Bize.

Elimize.

Avucumuza.

Umuda benzeriz işte.

Benzeşiriz gittikçe.

Umut çiçeklenir içinde.

Söyle...

Sessizliğin imlası

Kimsin bilmiyorum. 

"Birlikteliği" tatmadığım için belki "ayrılıktan" da anlamam?! 

Emin değilim, sevgi mi, çıkar mı, sınır mı, çerçeve mi, belirlilik mi. 

Bilmiyorum sevinçle birlikte korkunun gölgesindeki tedirginlik mi.

Kimsin bilmiyorum. 

Az önce yoktun ve az sonra belki de olmayacaksın. 

Şundan eminim ki ikimiz de birbirimizi birilerine benzettik. 

O "alışkanlığın" verdiği akışkanlıkla bakışmaktayız.

Kimsin bilmiyorum. 

Bilsem iyi mi olurdu ondan da emin değilim.

Belki de. 

Böylesi iyidir ama. 

İstersen biz bu sessizliği hiç mi hiç bozmayalım.

Anlamasınlar!

Kimsin bilmiyorum.

Anlaştık mı...

ne çabuk gölgelenir gözlerimiz!

/yürüyüp gitmez ki
gitmesi istenmez ki!/

ayakkabımın altı delik
her kederim gündelik
gri bir gökyüzü çizilmiş bahtıma
güneşi çocuklar dünyamızın
doğan çocuklar
parlak gözlü çocuklar

ellerim nasır
ve kirli
ve çamur
yüreği pamuk anneler var gerçi
yufka yürekli babalar
dağlarımız kadar yüce
canlar var, ne gam

adımı bilmeseniz de olur
bir suretim rüyalarınızda / yitiveren
hani avuçlarınızda akarsular
hani dereler tepeler uzun yollar
adımı bilmeseniz ne olur?
hani aynalarda "kendiniz"
bin yılın özeti renginiz

hani
hani
hani aynalarda şehrimiz?!

yürüyüp gidilmez ki
gidilmek istenmez ki

ayakkabımın altı delik
üstelik ağlamıyorum
toz kaçar gözlerimize hep!
ellerimiz nasır
adımız belirsiz
gökyüzümüz gibi

hani avuçlarınız
bir sevda kuşuna hazır mı
gölgelerde sevdanın yükü
hani şehrimiz

bebelerin gözleri parlak parlak
annelerin yüreği pare
babalar, dağlarımız!

gözlerime bak şimdi
görüyor musun
gözlerine bak

baktıysan

şikayetim yok artık...

/akşam oldu şimdi o memlekette. demirden kuşlar gece ziyaretinde! bir çocuk büyüdü az önce. bir çocuk daha. bir çocuk.. ne çabuk.. ahh ne çabuk!/

çıldıralım mı beraber

şöyle bir çılgınlık:

yalın ayak üsküdar'a kadar yürünecek

boş bir plastik su şişesi tekmelenerek götürülecek yol boyu

paçalar sıvanmış olacak

akşamüstü olacak

çocuklar gibi şen olunacak

boğaza varılacak

şıngır şıngır bir çay içilecek

bir çay daha içilecek

gülünecek bir yandan

gülüşülecek

durgunlaşılacak

durulacak "zaman" bir süre

gözler dalacak denizlere

susulacak

şaşılacak biraz

güneş ışığı iyice yittiği sıralarda

insan yapımı ışıklar yakılacak

vapurlar, taksiler, otobüsler filan

kornalar, sesler, nefesler

yürünecek yine

hep olduğu gibi

yalın ayak bırakılacak geride "tekrarlı gelişler"

bir "eyvallah" çekilecek içten:

işte böyle bir çılgınlık!

çıldıralım mı beraber

ve'sair

kalbe sorulur işte ne olacaktı!

derde sorulur: nereye uğradın diye

kalpte durulur

yorgunluğa verilir soluklanmalar

"hey" demeler

"sen" demeler!

sonrası bir süre adım işte

bir sürü adım

adın!

sonrası bir ara avaz

bir ara sessizlik

sonrası bir yara: alaz!

/gecenin görünür yerleri alev şimdi

çıtır çıtır geçmiş

adım adım gelecek.. sonra.. uzak.. yok.. ve'sair/

kalbe sorulur işte, ne olacaktı...